گناه دریا

چه صدف ها که به دریای وجود
 

سینه هاشان ز گهر خالی بود

ننگ نشناخته از بی هنری
 

شرم نکرده از این بی گهری
 

سوی هر درگهشان روی نیاز

همه جا سینه گشایند به ناز

زندگی دشمن دیرینه من

چنگ انداخته در سینه من

روز و شب با من دارد سر جنگ

هر نفس از صدف سینه تنگ

دامن افشان گهر آورده به چنگ

وان گهرها ... همه کوبیده به سنگ

نغمه ها

دل از سنگ باید که از درد عشق

ننالد خدایا دلم سنگ نیست

مرا عشق او چنگ اندوه ساخت

که جز غم در این چنگ آهنگ نیست

به لب جز سرود امیدم نبود

مرا بانگ این چنگ خاموش کرد

چنان دل به آهنگ او خو گرفت

که آهنگ خود را فراموش کرد

نمی دانم این چنگی سرونوشت

چه می خواهد از جان فرسوده ام

کجا می کشانندم این نغمه ها

که یکدم نخواهند آسوده ام

دل از این جهان بر گرفتم دریغ

هنوزم به جان آتش عشق اوست

در این واپسین لحظه زندگی

هنوزم در این سینه یک آرزوست

دلم کرده امشب هوای شراب

شرابی که از جان برآرد خروش

شرابی که بینم در آن رقص مرگ

شرابی که هرگز نیابم بهوش

مگر وارهم از غم عشق او

مگر نشنوم بانگ این چنگ را

همه زندگی نغمه ماتم است

نمی خواهم این ناخوش آهنگ را
 

در خلوت خود نشسته ام :ناگاه

مرگ می آید و گویدم برخیز

این جامه عاریت به دور افکن

وین باده جان گزا به کامت ریز

                                  خواهم که مگر ز مرگ بگریزم

                                   می خندد و می کشد در آغوشم

                                   پیمانه ز دست مرگ می گیرم

                                    می لرزم وبا هراس می نوشم

آن دور،در آن دیار هول انگیز

بی روح،فسرده،خفته در گورم

لب بر لب من نهاده کژدم ها

بازیچه مارو طعمه مورم

                                   سالی نگذشته استخوان من

                                   در دامن گور،خاک خواهم شد

                                    وز خاطر روزگار بی فرجام

                                    این قصه دردناک،خواهد شد

ای رهگذران وادی هستی

از وحشت مرگ می زنم فریاد

بر سینه سرد گور باید خفت

هر لحظه به مار بوسه باید داد

                                  از گور چه رو نگردانم؟

                                  من عاشق آفتاب تابانم

                                  من روزی اگر به مرگ رو کردم

                                   از کرده خویش پشیمانم

دیگر حرفی برای گفتن نمانده

وقتی تو خاموشی..

چه دلیلی هست برای شادی؟

وقتی تو نیستی چه بهانه ای برای گریه هست؟

وقتی حضور چشمانت نیست چه نیازی به زندگی است؟

وقتی تو میروی چه اهمیت دارد تپیدن قلب؟

وقتی عشقت را دریغ کردی

بیهوده شد وجود من

بنام کاتب کتیبه عشق

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نيست

بين من و عشق تو ولی فاصله ای نيست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن

گفتی که نه بايد بروم حوصله ای نيست

گفتی که کمی فکر خودم باشم و ان وقت

 به جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نيست

رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت 

خیلی وقته که دیگه دلت واسم تنگ نمیشه

گل ابریشم من گل که دلش سنگ نمیشه

خیلی وقته که یه پیغومی ندادی واسه من

آخ چه قد قشنگه ازعشق تودیوونه شدن

تو میای تموم میشه هرچی غمه

روز دیدار تو روز عشقمه

زندگی عشق همین دقایقه

زنده باد هرکی هنوز یه عاشقه

زنده باد هرکی هنوز یه عاشقه

زنده باد هرکی هنوز یه عاشقه

مثل تو عاشق عشقم منودیوانه ندون

بازیه روز دستایه گرمتو به دستمام برسون

با خودت عشقو بیار گذشته هامو بسوزون

میدونم باز یه روزی تموم میشه فاصلمون

تو میای تموم میشه هرچی غمه

روز دیدار تو روز عشقمه

زندگی عشق همین دقایقه

زنده باد هرکی هنوز یه عاشقه

زنده باد هرکی هنوز یه عاشقه

زنده باد هرکی هنوز یه عاشقه

تو میایی، تو میایی، تو میایی

انگارازیه معبد عشق قدیمی

تو میایی

ازیه شعر عاشقونه صمیمی

تو میایی

ازتو پرواز پرستوهای عاشق

تو میایی

ازرو گلبرگای معصوم شقایق

انگارازیه معبد عشق قدیمی

تو میایی

ازیه شعر عاشقونه صمیمی

تو میایی

ازتو پرواز پرستوهای عاشق

تو میایی

ازرو گلبرگای معصوم شقایق

كدامين نرگس پاي نياز در چشمه ي تو شست و چشم شيفتگي به تو ندوخت؟

كدامين موسي در كوره ي طور گداخته شد و حظور غيب را دوام آورد؟

ما كه دل از دنيا ئ مافيها كشيده ايم و دل به غير تو نسپرده ايم درونمان را در كوره و مهر خويش خالص گردان.

به نام آفریننده ی عشق

دوست دارم همه عمر به كنجي بنشينم

از غريبانگي از عشق كه تنهاست بگويم

هر كه را صورت بخندد و نقش عشق

صو رتي دارد ولي جايش نيست 

من با وضوي خون به نمازي ز جنس عشق

پرواز مي كنم به بلنداي موي تو

 خليج عشق تو در تنگي نگاه من است

پلي به روي ساحل ديدار تو خواهم بست.